środa, 1 lipca 2020

Podsumowanie czerwca! ♥

Witajcie! 

Nawet nie wiecie, jak długo czekałam, by napisać ten post. Dla mnie dzisiejszy dzień jest zakończeniem pisania egzaminów, więc czuję ulgę, że to już koniec. I mimo że mam jeszcze rzeczy do zrobienia na studia to to, co najgorsze już za mną :) 
Oznacza to, że w najbliższym miesiącu wrócę z całą pasją do czytania, oglądania i pisania! ♥
Mam sporo książek, które czytałam w poprzednich miesiącach i jeszcze nie zrecenzowałam, a bardzo chciałabym się z Wami podzielić swoją opinią na ich temat. Możecie się spodziewać, że niedługo pojawią się ich recenzje :)
Oczywiście pojawię się też u Was na blogach i zobaczę, co czytacie i jak Wam mija czas :) 

W tym miesiącu przeczytałam 6 książek, co mnie trochę zszokowało, ponieważ spodziewałam się, że co najwyżej jedną przeczytam przy tej ilości obowiązków, a tu jakoś wieczorkiem się zebrało :) 

1. Zorza (ocena: 6/10) – książka była dla mnie wielką niewiadomą, więc nie miałam też żadnych określonych oczekiwań. I w sumie to okazała się bardzo przeciętna. Były momenty, które naprawdę mnie urzekły, ale były też takie, gdzie się nudziłam. 















2. Życie mrówek (ocena: 6/10) – gdy zaczynałam czytać tę książkę, byłam niesamowicie podekscytowana. Mrówki w pewien sposób są moją pasją i zazwyczaj prawie wszystko, co z nimi związane, podoba mi się. W tym przypadku również tak było. Niektóre informacje oczywiście były mi znane, ale niektóre były całkowitą i pasjonującą nowością. Choć przyznam, że początkowo miałam olbrzymi problem z językiem, którym się posługiwał autor. Myślałam, że to dzieło popularno-naukowe, tymczasem jest to książka bardzo stara i napisana w filozoficzny sposób.








3. Potrzebne do szczęścia (ocena: 7/10) – już dawno nie czytałam żadnego tomiku wierszy, więc niezwykłą radość sprawiły mi wiersze Jana Twardowskiego. Mają w sobie taką prostotę, która urzeka i pozwala przenieść się do pięknego świata myśli. Autor zgrabnie manewruje pomiędzy prostym przekazem, śmiechem, metafora i refleksją. Uwielbiam takie wiersze, bo rzadko muszę mierzyć się z trudnym i często niezrozumiałym dla mnie przekazem, ale zarazem nie są one w żaden sposób infantylne. To był naprawdę dobry wybór, by powrócić do czytania wierszy.







4. Piękne zapomnienie (ocena: 4/10; recenzja) – chciałam odpocząć przy tej książce i odpoczęłam, choć spodziewałam się po niej czegoś więcej. Pragnęłam poczuć się oczarowana miłosną historią pełną zawirowań i problemów, tymczasem często czułam się znudzona i po przeczytaniu nie różni się ona niczym od tysięcy innych takich historii.











5. Komunikacja w terapii (ocena: 6/10) – niedawno Wam przedstawiałam już tę książkę, ale ponieważ miałam egzamin oparty na jej treści, to przeczytałam ją jeszcze raz. Nic się nie zmieniło w moich odczuciach w stosunku do niej. Ma wiele istotnych treści, które w przyszłości mogą pomóc w prowadzeniu terapii, ale mam do niej też pewne zastrzeżenia.







6. Diagnoza psychologiczna. Diagnozowanie jako kompetencja profesjonalna (ocena: 6/10) – jak na pewno się domyślacie, książkę czytałam również w ramach egzaminu z diagnozy psychologicznej. Czytało mi się ją przyjemnie i wiele wyjaśniła, co w czasach pandemii i braku wykładów było wyjątkowo pomocne. Choć momentami była dla mnie niepotrzebnie rozwlekła i zamiast skupiać się na głównych zagadnieniach szła w dygresję.







Pod względem filmowym też był to dobry miesiąc, ponieważ dokończyłam część seriali i skupiłam się na filmach krótkometrażowych. Obejrzałam 4 filmy, 6 filmów krótkometrażowych i 3 sezony serialów. 


1. Lekcje ze szkolnej strzelaniny: Listy z Dunblane (ocena: 7/10) – film jako dokument na pewno nie należy do najlepszych, jednak bardzo mnie poruszył i przyznam, że na długo zapadł w pamięci. To jest to uczucie, gdy takie wydarzenie wydaje się jakimś absurdem, filmem akcji, a tymczasem jest naszą rzeczywistością w tym najgorszym wydaniu. 









2. Oszustki (ocena: 6/10) – według mojej opinii film należy do dość głupich komedii, ale w żaden sposób nie oznacza to, że nie bawiłam się dobrze. Wielokrotnie mnie rozśmieszył i opiera się na kreatywnym pomyśle, który stanowczo mnie urzekł.








3. Sponsoring (ocena: 6/10) – pewnie część z Was słyszała o tym filmie, ponieważ pamiętam, że wiele lat temu było o nim bardzo głośno ze względu na tematykę oraz współpracę polsko-francuską. Chciałam go obejrzeć co najmniej od 5 lat, ale jakoś tak zawsze było nam nie po drodze. Ale wreszcie się udało i jak na pewno się domyślacie, miałam duże oczekiwania. Niestety nie zostały one spełnione. Oglądało mi się go dobrze, ale nie uzyskałam żadnej wiedzy ani nie poczułam się w żaden sposób poruszona, a zakładałam, że to powinno być jego celem. 






4. Bóg fortepianu (ocena: 5/10) – w tym przypadku był to film wybrany całkowicie spontanicznie po opisie. I był, o czym innym niż opis mówił... Mimo to tematyka przypadła mi do gustu. Przez pierwszą część wszystko wskazywało, że będę mocno poruszona i przede wszystkim zszokowana. Niestety były to płonne oczekiwania, gdyż film w dalszej części po prostu przemknął...






5. Hair Love (ocena: 7/10) – to krótkometrażowy film z Oscarem 2020 na koncie, dlatego moje oczekiwania były kolosalne. I jak prawie w każdym przypadku w tym miesiącu nie zostały spełnione. Spodziewałam się naprawdę czegoś więcej. Jednak w żadnym razie nie zmienia to faktu, że film był przeuroczy, łapał za serduszko i wywoływał uśmiech przez łzy.








6. L'Heure de l'ours (ocena: 3/10) – jest to kolejna krótkometrażówka obejrzana w ramach festiwalu We Are One. W pierwszej chwili pomyślałam, że graficznie jest zrobiona nietypowo i doceniłam taki rodzaj kreatywności. Szybko okazało się, że tak szybkie ruchy kresek na czarnym tle stanowczo są nie na moje oczy. Choć to nie byłby taki problem, gdybym zrozumiała cokolwiek z tego filmu. Nie wiem, czy po prostu dla mnie było to takie niezrozumiałe, czy w bardziej obiektywnym spojrzeniu również. Jakkolwiek – wymęczyłam się przy tej krótkometrażówce.

7. Cerulia (4/10) – również film oglądany w ramach festiwalu We Are One i również niezrozumiały dla mnie. Być może moja słaba znajomość języka angielskiego trochę za to odpowiada, ale też nie wiem, co się stało w tym filmie i jak to ocenić. Jak widać czasami takie krótkie formy, potrafią być jedną wielką zagadką w odbiorze.







8. Niespodzianka (ocena: 6/10) – przyznam szczerze, że film był dla mnie mocno naciągany i to bez wątpienia specjalnie, by wzruszyć widza. Wiecie, w taki wręcz narzucający się sposób. Mimo to było to całkiem urocze, więc udało się mnie wzruszyć :)








9. Destiny (ocena: 4/10) – zgadnijcie, czemu taka niska ocena! Tak! Nie zrozumiałam do końca, co film przekazywał... Choć tym razem jest lepiej, bo mam przynajmniej pomysły i nie wiem, w którą stronę iść. Żaden z moich pomysłów nie przypadł mi do gustu, więc jednoznacznie stwierdzam, że kolejny film mi się nie podobał. 


10. Donkey (ocena: 6/10) – kolejny film z cyklu moja fascynacja krótkometrażówkami i kolejny z cyklu po angielsku, więc nie jestem przekonana, czy dobrze zrozumiałam. Ale główną koncepcję na pewno dobrze zrozumiałam i bardzo mi się podobała.








11. Killing Eve (sezon 3 – ocena: 9/10) – ostatni odcinek oglądałam na początku czerwca i wydaje mi się, że to było tak dawno temu... Bawiłam się wyśmienicie przy oglądaniu tego sezonu i podobał mi się chyba najbardziej ze wszystkich. Wywołał we mnie to miłe uczucie, że czekam na coś i kiedy już mogę obejrzeć kontynuację, to jak spotkanie z dobrymi, starymi znajomymi.







12. Mrs. America (sezon 1 – ocena: 9/10) – ten serial zrobił na mnie olbrzymie wrażenie, choć w inny sposób niż zazwyczaj robią to seriale. Nie sprawił, że koniecznie czułam potrzebę obejrzenia kolejnego odcinka, momentami ze względu na rozbudowany wątek polityczny USA nie rozumiałam fabuły i ważnych wydarzeń, czasami myliłam bohaterów, ale pokazał mi, na czym polega solidarność, na czym polega walka o ideę lub władzę. I przede wszystkim pokazywał, jak kobiety walczyły o swoje prawa, jak motywowały inne mniejszości do walki i o kobiety, i o nich samych. Niezwykłe przeżycie.





13. Przyjaciele (sezon 6 – ocena: 7/10) – powoli i z radością nadal spędzam wieczory z niezwykłą szóstką przyjaciół. Ten serial zawsze będzie mi się kojarzył z sesją na studiach, bo zawsze w przerwie od nauki oglądam sobie odcinek. Akurat są bardzo krótkie i poprawiają mi humor. Choć przyznam, że akurat ten sezon jakoś mi się dłużył i w sumie wydaje mi się gorszy od poprzednich.






I tak kończę podsumowanie czerwca! :) 
Opowiadajcie, jak tam u Was było w tym miesiącu!

Pozdrawiam cieplutko ♥
Elfik


środa, 24 czerwca 2020

Lipiec z MG!

Śląski Kopciuszek Gabriela Anna Kańtor

Wszyscy lubimy historie o Pięknej i Bestii i o Kopciuszku – w których dobro zwycięża. Jednak wiemy doskonale, że to po prostu baśnie. W życiu Joanny Gryzik baśń wydarzyła się naprawdę. Tyle tylko że w tej niesamowitej historii to Kopciuszek przyniósł złoty pantofelek księciu, a nie odwrotnie. Czwarta z kolei powieść Gabrieli Anny Kańtor opowiada o spotkaniu dwóch osób; właśnie Joanny – „Śląskiego Kopciuszka” – ubogiej sieroty z kopalnianych slumsów i magnata przemysłowego, słynnego self-made mana, który w latach 1801-1848 dorobił się majątku szacowanego na 2 miliony talarów. Opowieść o tym, jak od owego przypadkowego spotkania zmieniło się ich życie – jest gotowym scenariuszem na ekscytujący film! Dla Czytelników będzie to niezapomniana lektura.


Ziele Marianny Katarzyna Enerlich

Kontynuacja Akuszerki z Sensburga. Podobnie jak pierwsza część, powieść jest wysycona zapachem ziół, smakami Mazur i prostym życiem ludzi „z ziemi i z pór roku”. Marianna, córka akuszerki, ucieka przed wojną na Mazury. Udaje jej się przeżyć, zaszytej głęboko w małej chacie w puszczy. Jednak już po wojnie przychodzi taki moment, że o mały włos nie traci życia. Marianna staje też przed wyborem – posłuchać serca czy intuicji? Czy miłość od pierwszego wejrzenia jest ważniejsza niż lojalność i gotowość do pomocy?

Razem z matką, pielęgniarką w mrągowskim szpitalu, uparcie realizują marzenia o zielarni w polskim już Mrągowie, choć nie jest to łatwe zadanie, są bowiem oskarżane o szerzenie ciemnoty i zabobonów. Kobiety zbliżają się do siebie i wspólnie odbudowują swoje życie. Bieda, niechęć do dawnych mieszkańców, którzy pozostali w mieście, traumy wojenne i powojenne, epidemie – temu wszystkiemu muszą stawić czoła.


Premiery książek już 1 lipca! Zaciekawiła Was któraś z nich? :) 

poniedziałek, 22 czerwca 2020

Piękne zapomnienie – Jamie McGuire


Tytuł: Piękne zapomnienie

Autor: Jamie McGuire 

Tłumaczenie: Małgorzara Bortnowska

Cykl: Bracia Maddox

Tom: I

Kategoria: Romans

Wydawnictwo: Wydawnictwo Kobiece

Liczba stron: 392

Ocena: 4/10







Życie dziecka, a następnie nastolatka wydaje się niektórym bardzo proste i przyjemne. Wiele osób wspomina je jako najlepsze lata swojego życia, gdzie działo się dużo dobrych rzeczy. Określiłabym to jako bardzo względny pogląd, który dla wielu jest podyktowany zapomnieniem, a nie rzeczywistością. Są osoby, które nie zgodziłyby się z tą opinią. Dla nich dorosłość jest wyzwoleniem – wyzwoleniem od przemocy, krzyków, głodu i cierpienia. To brzmi już o wiele bardziej okrutnie i w wielu przypadkach okazuje się prawdą. Jak żyć z takimi wspomnieniami?

Camille jest barmanką w klubie nocnym oraz studentką na miejscowym uniwersytecie. Jakiś czas temu wyprowadziła się z rodzinnego domu i jest bardzo dumna z tego osiągnięcia. Teraz odpowiada sama za siebie – utrzymuje skromne mieszkanko, decyduje o swojej edukacji i ma wspaniałego chłopaka. Wszystko to jawi się jaki piękny obraz sielanki, lecz Camille musi zarazem radzić sobie ze złymi wspomnieniami i związkiem na odległość. Czasami może to być przygnębiające. Pewnego smutnego wieczora nawiązuje kontakt ze starym kolegą z klasy – Trentonem. Ma on opinię znanego kobieciarza i... Mordercy. Nieszczęście sprawiło, że lata temu uczestniczył w wypadku, gdzie zginęła jego dziewczyna. Od tej chwili mocno wycofał się z życia społecznego i rozwija swoje pasje jako tatuażysta. Czy tę dwójkę może coś łączyć? Czemu po tylu latach postanowili niewinnie porozmawiać? 

"Piękne zapomnienie" miało pełnić funkcję przyjemnej lektury, która pozwoli mi się oderwać od nauki do egzaminów. Takie romanse to zawsze świetny sposób na zrelaksowanie się i oderwanie od naszego często monotonnego świata. W końcu historia przepełnionych miłością i zranionych ludzi zawsze magnetyzuje i pozwala na wiele emocji. Choć z tym zawsze zastanowiłabym się, gdyż tym razem nie do końca tak było. Czemu? 

Język używany przez autorkę okazał się bardzo standardowy i idealnie dostosowany do typu powieści. Jest to i wada, i zaleta. Wada, ponieważ nie wyróżniał się niczym niezwykłym i nie zapadnie mi na długo w pamięć. Zaleta, ponieważ pozwalał na szybkie i przyjemne przejście przez lekturę. Bez żadnych ograniczeń i bez zbytniego skupiania się skomplikowanych zdaniach. 

Fabuła książki jest wolna i znajdziemy w niej tylko pojedyncze zwroty akcji, które tak naprawdę dla mnie nie miały większego znaczenia. Choć podobno mają dla dalszych tomów i serii autorki. Jeśli w rzeczywistości tak jest, to przyznam, że czuję się zaintrygowana i w tym momencie byłabym w stanie wybaczyć taką monotonność. Ją tak, ale nie jestem w stanie wybaczyć błędów logicznych! Czasami po prostu nie byłam w stanie stwierdzić, co się dzieje lub skąd jakiś wątek nagle się wziął. Na początku zrzuciłam to na jakieś moje przeoczenie, ale z czasem było tego po prostu za dużo, by tak założyć.  Nie jestem w stanie wytłumaczyć, jak do tego doszło. Może to kwestia wielu wątków, które w tak krótkiej książce były bardzo trudne do połączenia... Jednak nie chcę, żebyście myśleli, że powieść ma same wady, bo tak nie jest. "Piękne zapomnienie" ma poruszające i przede wszystkim szokujące zakończenie. Nie chcę za dużo zdradzać, ale tak naprawdę ostatnie słowa wiele wyjaśniły i wprowadziły mnie w osłupienie. Dla nich było warto czytać. 

Co do bohaterów to mam mieszane odczucia. Mieli olbrzymi potencjał – cała gama różnorodnych charakterów i rozbudowanych historii. A przynajmniej pozornie, bo autorka dała nam znać, że to nie są tacy zwykli papierowi bohaterowie, tylko osoby ekscentryczne, pełne swoich własnych marzeń, dramatów i możliwości. Szkoda tylko, że na tym zakończyła wątek ciekawych postaci w książce. Czytelnik nie dostaje więcej informacji o nich i przez to pozostaje niedosyt. Samej Camille ostatecznie nie polubiłam. Początkowo zyskała moją sympatię i mocno liczyłam, że się zaprzyjaźnimy z czasem. Autorka przedstawiła ją jako ciepłą, miłą oraz bardzo silną osobę. To jest połączenie cech, które mocno mnie przekonuje. Z czasem one zanikły i dostałam miałką, niezdecydowaną kobietę. Za to z Trentonem miałam odmiennie. Myślałam, że okaże się stereotypowy – przystojny, bad boy, kobieciarz. Sami widzicie, jak to wygląda. Jednak czym dalej w fabułę, tym odkrywałam w nim wiele pozytywnych cech i okazywało się, że pozory często mylą, nawet w książkach. 

"Piękne zapomnienie" pozwoliło mi odpocząć, ale nie było to wybitnie fascynująca przygoda, tylko zwyczajna opowieść, która niestety mnie nie ujęła. Myślę, że czytelnikom, którzy pożerają romansy, może trochę bardziej przypaść do gustu. Jednak ja myślę, że przy kolejnych tomach spasuję. 

Za możliwość przeczytania książki dziękuję bardzo Taniej Książce i zapraszam do ich działu książki dla kobiet


czwartek, 11 czerwca 2020

Zapowiedzi od MG! ♥ Premiera 17 czerwca!

Mali mężczyźni Louisa May Alcott 



Światowy bestseller amerykańskiej pisarki Louisy May Alcott. Dalsze losy bohaterów Małych kobietek i Dobrych żon (jest to trzecia część cyklu Małych kobietek). Książka opowiada o życiu Jo Bhaer, jej męża i dzieciaków ze szkoły w Plumfield. Bezpośrednią inspiracją tej historii była śmierć szwagra Alcott, który pojawia się w jednym z ostatnich rozdziałów. Wszystkie książki cyklu, choć tak uroczo bajkowe, były jednak w dużej mierze oparte na prawdziwych wydarzeniach z życia autorki, co dodaje im większego znaczenia i kolorytu.

Tylko nie Mazury Sylwia Skuza


Świetnie rozwijająca się kariera młodego policjanta zostaje niespodziewanie zastopowana przez wpływowego polityka za podjęcie interwencji przeciwko jego córce. Komisarz Gromosław Sidorowicz zostaje czasowo przeniesiony z Warszawy na mały komisariat na Mazurach. Pierwszy dzień pobytu w nowym miejscu jest jednocześnie początkiem śledztwa w sprawie zabójstwa.

Sidorowicz musi wyjaśnić zagadkowe morderstwo rolnika, którego ciało, z historyczną zapinką wbitą w szyję, znaleziono porzucone na bagnach. Policjantowi przyjdzie ustalić, czy mieli z tym coś wspólnego amerykańscy żołnierze kręcący się w pobliżu miejsca morderstwa, czy też może powinien szukać zabójcy wśród licznych wrogów zabitego rolnika.

Od tego momentu przeszłość stale będzie się splatać z teraźniejszością, nie tylko w wymiarze historycznym, ale także duchowym. Duchowość jest w powieści drugim, prawie równoległym do zabójstwa, wątkiem. Oprócz spotkania z przyjacielem z dawnych lat, Sidorowicz poznaje osoby i miejsca, które nie tylko nieodwracalnie wpłyną na jego dalsze życie, ale stanie się to w taki sposób, jakiego niekoniecznie by sobie życzył.

Zainteresowani? Bo ja bardzo :) 

środa, 3 czerwca 2020

Podsumowanie maja ♥

Witajcie!

Czas mija tak szybko – miesiąc za miesiącem, mogłabym wręcz powiedzieć, że podsumowanie za podsumowaniem. Maj był dla mnie dobrym miesiącem. Wiem, że na samym blogu i u siebie, i na Waszych bywałam rzadko, jednak tak jak w poprzednich podsumowaniach pisałam, brakuje mi motywacji. W czerwcu pewnie poza tym podsumowaniem w ogóle się nie pojawię, ponieważ nadszedł czas sesji, a w tych wyjątkowych warunkach wszystko jeszcze dodatkowo się komplikuje i mam wrażenie, że pracy jest jeszcze więcej niż zwykle... No cóż, czuję za to, że w lipcu wrócę z całą swoją pasją i przedstawię Wam te wszystkie wspaniałe książki, które czytałam, a nie doczekały się jeszcze recenzji :) 

Nie przedłużając już moimi wywodami, przechodzę do rzeczy. W maju przeczytałam 7 książek, co dla mnie jest jak najbardziej satysfakcjonującym wynikiem. W dodatku były to dobre książki! :)

1. Zmorojewo (ocena: 7/10) – spodziewałam się wiele po tej powieści, gdyż słyszałam mnóstwo pozytywnych opinii o autorze. Miałam też styczność z historią wykreowaną przez pisarza w serialu. Razem sprawiło to, że moje oczekiwania były bardzo wygórowane. Może nie do końca spełniły się, ale w ostatecznym rachunku jestem zadowolona, że zaczęłam swoją przygodę z autorem tą książką i na pewno będę ją dobrze wspominać. 











2. Na tropie zwierzęcego umysłu (ocena: 8/10) – jest to książka napisana przez mojego wykładowcę i czytałam ją w ramach zajęć. Cieszę się, że miałam dodatkową motywację, by ją przeczytać, ponieważ okazało się, że ta tematyka ciekawi mnie o wiele bardziej niż dotychczas myślałam. Poza tym książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i prawie w ogóle nie zauważyłam, że jest ona naukowa.













3. Powódź (ocena: 8/10; recenzja) – już dawno nie czytałam żadnego kryminału, więc doskonale trafiłam. Tym bardziej że historia okazała się wyjątkowo wciągająca i opierała się na niekonwencjonalnych pomyśle, który mnie urzekł.














4. Duchowe życie zwierząt (ocena: 6/10) – zaangażowana w pogłębianie wiedzy o naturze zdecydowałam się na przeczytanie książki, która swego czasu robiła olbrzymią furorę na rynku wydawniczym. Dlatego też miałam duże oczekiwania i wyszło tak pół na pół. Początkowo byłam zachwycona, jednak z czasem zaczęłam czuć się znużona, a niezwykłe historie o zwierzętach zaczynały być całkowicie zwykłe. 











5. Felix i niewidzialne źródło (ocena: 5/10) – myślę, że nie muszę powtarzać, że mam pewną obsesję na punkcie autora i staram się czytać jak najwięcej jego książek. Czasami trafiam na perełki, a czasami w ogóle mi się nie podobają. Lecz właśnie te perełki sprawiają, że z każdą jego nową książką jestem podekscytowana i pełna wiary. Niestety tym razem ponownie się zawiodłam. Zabrakło tego oczarowania całością i mocnego zakończenia. 








6. Statystycznie rzecz biorąc, czyli ile trzeba zjeść czekolady, żeby dostać Nobla? (ocena: 5/10) – pewnie większość z Was słyszała lub czytała tę książkę. Uległam dobrym opiniom oraz niezwykłemu tytułowi i również zagłębiłam się w świat statystyki. Jakkolwiek bardzo doceniam pomysł, to samym wykonaniem bardzo się zawiodłam.











7. Felix, Net i Nika oraz Koniec Świata Jaki Znamy (ocena: 9/10) – na tej serii nigdy się nie zawiodłam. Oczywiście bywały lepsze i gorsze tomy, mimo to każde moje wspomnienie związane z Felixem, Netem i Niką ostatecznie jest cudowne. Ten tom stanowczo należy do tych lepszych. A biorąc pod uwagę fakt, że miałam długą przerwę w czytaniu powieści autora, to tym bardziej jestem oczarowana. 











Przechodząc od filmów i seriali to był bardzo dobry i intensywny miesiąc. Co prawda w tym podsumowaniu tego nie będzie widać, ponieważ wielu seriali jeszcze nie skończyłam, ale to wyjdzie w podsumowaniu czerwca i zapewne lipca. Jednak wracając do maja, to obejrzałam 3 filmy w tym dwa krótkometrażowe oraz dwa sezony serialów. 

1. Bird Karma (ocena: 7/10) – jest to film krótkometrażowy, który obejrzałam w ramach festiwalu We Are One i bardzo przypadł mi on do gustu. Przez większość czasu w przyjemny sposób jest uroczy i zabawny, by w ostatecznym rozrachunku dać wiele do myślenia widzowi. 









2. Bilby (ocena: 8/10) – jest to kolejna krótkometrażówka obejrzana w ramach festiwalu i jest po prostu przeurocza! ♥ Ten film może i nie jest zbyt oryginalny, może i nie wyróżnia się jakoś bardzo pośród innych, ale jest przepiękny.









3. Jak stracić chłopaka w 10 dni (ocena: 6/10) – to jedna z tych komedii, na które wiecznie trafia się w telewizji, ale nigdy nie ogląda w całości. A przynajmniej ja tak od wielu lat miałam i wreszcie razem ze swoim chłopakiem zabrałam się za niego i dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam. Czyli przyjemną, zabawną i naiwną komedię romantyczną. Miło spędziłam czas przy niej.







4. Mindhunter (sezon 1; ocena: 9/10) – zabierałam się za ten serial już od bardzo dawna. Polecali mi go znajomi, polecali wykładowcy i kusił swoją tematyką. Było naprawdę warto. Spędziłam z nim wiele godzin, podczas których gapiłam się z pasją w ekran. Do tego stopnia, że wszedł mi totalnie na psychikę i na razie zrobiłam sobie odpoczynek od niego. Choć na przełomie czerwca i lipca planuję, jak najszybciej obejrzeć kolejny sezon. 








5. Jeszcze nigdy... (sezon 1; ocena: 6/10) – potrzebowałam jakiegoś lekkiego serialu o nastolatkach i myślałam, że to będzie dobry wybór. Nie do końca tak było, bo serial w sposób niezbyt dobry łączył kontrastowo poważne tematy z pewnego rodzaju nastoletnimi problemami i wręcz naiwnością. Nie było tam nic odkrywczego. 







Dajcie znać, jak Wam minął maj! :) 

Pozdrawiam ♥
Elfik

sobota, 16 maja 2020

Socjopaci są wśród nas – Martha Stout


Tytuł: Socjopaci są wśród nas

Autor: Martha Stout

Tłumaczenie: Rafał Śmietana

Kategoria: Reportaż

Wydawnictwo: Znak

Liczba stron: 320

Ocena: 7/10










Nasze życie jest pełne emocji, które sprawiają, że jeden dzień może stać się tym najlepszym w życiu, by za chwilę zasłużyć na miano najgorszego. Reagujemy emocjami na pewne wydarzenia. Czasami wydają się one neutralne, innym razem niepodważalnie ważne, a jeszcze innym razem nikt, nawet my sami, nie jesteśmy w stanie stwierdzić, czemu odczuliśmy akurat tę emocję w tym przypadku. Często, a może nawet prawie zawsze jest to zależne od innych ludzi. To właśnie między innymi ludzie potrafią sprawić, że się śmiejemy, płaczemy, wstydzimy albo boimy. Relacje dyktują naszym zachowaniem i pozwalają na istnienie empatii. Jednak czy każdy z nas jest zdolny do niej? 

Socjopaci są dla wielu ludzi pasjonującym tematem, który w sposób wyjątkowo silny oddziaływuje na naszą wyobraźnię. Prawdopodobnie wiele do powiedzenia ma tu popkultura, która od lat sprawnie wykorzystuje tę tematykę, by snuć mroczne historie. Jednak gdyby one nie były tak bardzo intrygujące, nie znaleźliby się odbiorcy. W końcu socjopaci najczęściej są przedstawiani jako pozbawione duszy i serca kreatury gotowe na wszystko, by osiągnąć sukces lub spełnić swoje chore fantazje. Czy właśnie tak naprawdę jest? Czy wiemy, kim są prawdziwi socjopaci i jak ich odróżnić od normalnych ludzi? 

Tak jak wielu innych czytelników zostałam przyciągnięta sekretami osób, które nie są w stanie czuć miłości i wykazywać się empatią. Dla człowieka, który naturalnie posiada te umiejętności, jest to tak niewyobrażalna rzecz, że żadna książka, film czy artykuł nie będą w stanie wytłumaczyć, jak w rzeczywistości funkcjonują socjopaci. Niemniej można przynajmniej spróbować zrozumieć i przewidzieć ich zachowania. Z pomocą w tym zadaniu przyszła mi książka "Socjopaci są wśród nas". 

Może warto zwrócić uwagę dla kogo jest przeznaczona ta książka. Bez wątpienia podchodzi ona pod literaturę popularno-naukową. Dlatego uważam, że wszystkie osoby zainteresowane tym tematem, powinny w niej się odnaleźć, ponieważ autorka używa tutaj bardzo przystępnego języka. Nie trzeba być żadnym specjalistą, czy wyjątkowo wykształconym człowiekiem, by zrozumieć treści, które doktor Stout chce przekazać. Wystarczy trochę zaangażowania i naturalnej ciekawości. O to nie trudno, gdyż książka zawiera wiele interesujących anegdotek, które pozwalają odpocząć chwilę od naukowych informacji. Stąd jest to lektura o szybko płynącej treści i rzadko kiedy czytelnik ma możliwość oderwania się od książki. 

Myślę, że momentami osoby o rozbudowanej wiedzy psychologicznej mogłyby poczuć pewną niechęć. Ostatnimi czasami spędzałam dużo czasu nad naukową literaturą z dziedziny psychologii i przyznam, że brakuje mi tego ciężkiego stylu, gdzie każda nowa informacja musi oznaczać multum statystyk z badań i być zakończona rozbudowaną bibliografią. To bardziej kwestia przyzwyczajenia i mimo tego braku jestem ostatecznie zadowolona, że z taką przyjemnością zapoznawałam się z treściami, które wiele wnoszą do mojej wiedzy. Ale zarazem ostrzegam, że naukowcy nie do końca mogą być przekonani do takiego sposobu pisania. W tym momencie każdy sam musi sobie odpowiedzieć, co lubi i bardziej ceni. Autorka zgrabnie żongluje przydatnymi informacjami oraz pasjonującymi anegdotkami. Początkowo wywołało to we mnie niepewność co do rzetelności tej książki. Chcę wiedzieć, że nie są to zmyślone informacje. Przed chwilą wspominałam, że każda informacja nie jest potwierdzona pełną bibliografią. Nie oznacza to, że ona nie istnieje w ogóle. Pisarka powołała się na wiele cenionych artykułów i książek. Sama z niektórych z nich korzystałam w ramach pisania pracy rocznej. Przekonało mnie to, że nie są to fakty wyssane z palca. 

Ta książka okazała się dla mnie ciekawą przygodą. Mam wiele zastrzeżeń do niej, ale zarazem dowiedziałam się wielu intrygujących rzeczy, które pchnęły mnie, by dalej pogłębiać temat. Myślę, że dla pasjonatów to naprawdę godna uwagi lektura pozwalająca wnieść nowe spojrzenie i dająca motywację, aby nie kończyć tylko na tym. 

czwartek, 14 maja 2020

Harry Potter i Zakon Feniksa – J.K. Rowling


Tytuł: Harry Potter i Zakon Feniksa

Autor: J.K. Rowling

Tłumaczenie: Andrzej Polkowski

Cykl: Harry Potter

Tom: V

Kategoria: Fantastyka 

Wydawnictwo: Media Rodzina

Liczba stron: 960

Ocena: 10/10







Lubimy ludzi szczerych. Odbieramy ich jako osoby godne zaufania, pozytywnie nastawione do nas i świata oraz uczciwe. Jednak czasami się zastanawiam, czy na pewno właśnie tak jest, czy na pewno lubimy szczerość. W końcu prawda potrafi zaboleć. Czasami łatwiej jest udawać, że kłamstwo jest prawdą. Nie jesteśmy zbyt dobrzy w wykrywaniu kłamstwa. Wolimy myśleć, że inne osoby są wobec nas prawdomówne, a brzydka prawda wcale nie istnieje. Jednak czasami trzeba spojrzeć jej w oczy i zmierzyć się z negatywnymi konsekwencjami, zanim nas zaskoczą. 

Harry w snach ponownie przeżywa koszmar Turnieju Trójmagicznego. Co noc patrzy na śmierć Cedrika i przypomina sobie, że Czarny Pan powrócił, że nadchodzi wojna. Jego strach i obawy są potęgowane poprzez złość i irytację na swoich przyjaciół, którzy nie informują go o sytuacji w świecie czarodziejów, a on zamknięty u swojego wujostwa może tylko snuć ponure przypuszczenia, że jego świat stoi nad przepaścią. Ostrzegł wszystkich przed niebezpieczeństwem. Dokładnie opowiedział, co widział. Jednak czy to starczy, by przekonać innych o powrocie Lorda Voldemorta? Czy i tym razem znajdą się czarodzieje gotowi na walkę ze złem? 

Z zapałem i oddaniem kontynuuję swoją ponowną przygodę z cyklem o Harrym Potterze, Gdy sięgałam po tę część, byłam niezmiernie podekscytowana, ponieważ "Zakon Feniksa", odkąd tylko go pierwszy raz przeczytałam, stał się nieodzownie moim ulubionym tomem i bez wątpienie z wszystkich książek o młodym czarodzieju najwięcej razy przeczytałam właśnie tę część. Tutaj nie było obaw, czy po latach nadal będzie mi się podobał, czy zrobi takie samo wrażenie jak kiedyś i czy po raz setny wciągnie mnie w swój świat. Po prostu wiedziałam, że tak będzie. Bo jak po tylu latach wspólnej przygody mieć takie wątpliwości? 

Niezmiennie zawsze ten sam początek recenzji, czyli hymn pochwalny na temat stylu. Jest po prostu przykładem geniuszu, magii potężniejszej niż magia w całej tej opowieści. Język autorki jest właśnie jak zaklęcie, które za pomocą słów sprawia, że wyobraźnia ożywa i przejmuje kontrolę nad umysłem czytelnika. To już nie jest nasza rzeczywistość, gdzie idziemy do zwyczajnej szkoły, często nudnej pracy i wykonujemy bezmyślnie obowiązki domowe. Hogwart i świat czarodziejów podczas czytania staje się tym prawdziwym światem. Dopracowanie i różnorodność opisów sprawiają, że pisarka stworzyła niepowtarzalny klimat opowieści. Jeśli czytelnik raz go zakosztuje, na zawsze pozostanie w jego pamięci, by kojarzyć się z radością, przygodą i miłością. Dla mnie zawsze będzie to atmosfera dzieciństwa, gdy z taką pasją oddawałam się po raz pierwszy lekturze tej książki. To sentyment wyznaczający moje kroki na ścieżce literackiego kunsztu. 

Fabuła jak na powieść przeznaczoną przede wszystkim dla młodzieży jest wyjątkowo rozbudowana. Czasami mam wrażenie, że dorośli pisarze traktują dzieci i nastolatków jako niewymagających czytelników, którzy chcą wyłącznie przygody i wątków romantycznych. Zapominają, że młoda osoba jest w stanie dojrzeć olbrzymią gamę uczuć, emocji, a miłość i szalone wydarzenia są panoramiczną szybą ukazującą nasze życie. Rowling nie popełniła tego błędu i między innymi dlatego tak bardzo szanuję tę pisarkę. W sposób subtelny potrafiła połączyć codzienne wydarzenia z wielkimi czynami i siecią pełną tajemnic. Te prawie tysiąc stron pozwala nam poznać bohaterów jako zwykłe osoby, które jak większość ludzi pragną być lubiane, osiągać sukcesy, zawiązywać przyjaźnie i po prostu żyć. Zarazem wśród mrocznych czasów muszą podejmować decyzje trudne, wymagające wielu poświęceń i decydujące o całej przyszłości. To samo w sobie tworzy niezwykłą historię, ale to nie jest wszystko. Opowieść jest zabarwiona niesamowitą dozą humoru tak bardzo charakterystycznego dla postaci ze świata magii. 

W "Zakonie Feniksa" zawsze wyjątkowo zwracała moją uwagę relacja trójki głównych bohaterów. Każdy fan wie i pewnie też jest tego samego zdania, że ich przyjaźń jest po prostu piękna i zachowuje przy tym naturalność. Można im na przestrzeni tych wszystkich tomów wiele zarzucić, ale nie da się podważyć ich lojalności oraz gotowości, by uszczęśliwiać swoich przyjaciół. Nigdy nie miałam wątpliwości, że ich relacja jest bezinteresowna. Piąta część jest dla mnie podkreśleniem tego oddania i wiary w siebie. Gdyby każda osoba na świecie miała choć jednego tak dobrego przyjaciela, nasz świat byłby piękniejszym miejscem. Gdy już wspominam od tak podniosłych emocjach, może warto również skupić się na drugiej stronie medalu, czyli Dolores Umbridge. Szczerze? Ta postać jest wykreowana doskonale. Za pomocą różu i fałszywych uśmiechów pisarka stworzyła bohaterkę, której nienawidzą prawie wszyscy czytelnicy. Można nienawidzić Voldemorta czy Bellatrix, ale oni są po prostu symbolem zła. A Umbridge jest symbolem czystej frustracji, nienawiści i irytacji. 

Myślę, że już dostatecznie wymieniłam zalet, które sprawiły, że tak bardzo pokochałam tę książkę. "Harry Potter" na pewno odegrał w moim życiu istotną rolę, ale akurat ta część jest dla mnie najbardziej wyjątkowa i pozostanę jej wierna. Podejrzewam, że dla mnie to będzie już na zawsze jeden z symboli dzieciństwa i moich ambitniejszych kroków literackich.